Gisterochtend kwam pappa binnen op het moment dat Ilse haar telefoon ontplofte. Namens Ilse iedereen bedankt voor de hartverwarmende berichtjes!
Om 10 uur de operatiekamer in. Operaties duren altijd langer dan geplanned, ook als alles goed gaat. Bij Ilse ging alles goed. Vrij snel na het ontwaken wilde Ilse gaan lopen. Lopen is een belangrijke voorwaarde om snel uit het ziekenhuis te worden ontslagen. Het ging allemaal niet makkelijk, best wel veel pijn aan de gedeeltes waar geopereerd is. Maar goed, de Port A Cath zit erin, en doet het.
Vrij snel na het weer op de been zijn stond er nog een bestraling op het programma. Daar zit je niet op te wachten als je net bent geopereerd, dat is een zware opgave. Zonder morren liet Ilse het over zich heen komen, ondanks dat je duidelijk zag dat het een zware onaangename beproeving was. Ilse kan incasseren zoals niemand anders kan. Zodra Ilse heelhuids door dit zware traject is, moet ze daar wat mee doen, veel mensen kunnen veel van haar leren, heel veel.
Uiteindelijk om 20.00 uur thuis, een loodzware, langdurige, heftige, emotionele dag.
Vandaag bestraling nummer 15, en een gesprek met de radiotherapeut, een stuk minder druk programma dan gisteren.
Volgende week, op dinsdag, beginnen de chemokuren. Met gemengde gevoelens kijken we daar naar uit. Veilig, eng, noodzakelijk, onvoorspelbaar.

Geef een reactie