25 december 2010.
Enkele dagen geleden hebben we te horen gekregen dat Ilse kanker heeft, we weten het wel, maar beseffen het niet.
De oncoloog had haast, wilde zo snel mogelijk beginnen met behandelen, zo snel mogelijk beginnen met chemo.
Verdoofd hebben wij hem aangehoord, knikten we ja toen hij vertelde dat we op le kerstdag beginnen.
Vandaag is het zover, le kerstdag 2010, le chemokuur.
Geen idee wat ons te wachten staat, geen idee wat voor jaar we gaan krijgen.
Onzekerheid en angst beheersen ons, overheersen ons.
Heel veel vragen komen in ons op, vragen die we niet durven te stellen, de hele dag stellen we ze aan onszelf.
Zwijgend worden de tassen ingepakt, om 11 uur aanwezig zijn in het AMC, dat ziekenhuis waar de week ervoor ook al zoveel tijd was doorgebracht, zoveel onderzoeken hadden plaatsgevonden, onderzoeken met steeds weer diezelfde uitslag, onze dochter heeft kanker.
Vandaag is de dag dat het tegenoffensief wordt ingezet, dat de strijd tegen het monster begint, het begin van een lange zware strijd.
Kruitdampen stijgen op van het slagveld.
Het resultaat van een jaar vechten is bekend.
Ilse heeft gewonnen, het monster is verslagen.
De angst is verdwenen, de onzekerheid is gebleven, dat heeft wat meer tijd nodig.
Tussen de kruitdampen door zien we een lichaam waar een jaar lang fors chemogeweld op is losgelaten, een gehavend been, en 3 tot het uiterste getergde zielen.
Gelukkig heeft het chemogeweld geen definitieve sporen achter gelaten, groeiende wimpers en een iets gezondere kleur vertellen ons dat die rotzooi zijn dominante overmacht kwijt is, de bloedfabriek draait weer op volle toeren, en zal dat blijven doen, voorgoed!
Sinds enkele dagen hebben we ook veel meer vertrouwen in het herstel van het gehavende been.
Ilse mag een beetje belasten, en dat doet ze.
Binnenshuis worden er steeds grotere afstanden afgelegd op krukken.
Heel apart om te zien dat het been weer belast wordt voor het eerst in een jaar
tijd.
In alle opzichten is Ilse weer op de weg terug, terug naar een normaal leven, terug naar het leven van een normale tiener, het leven waar ze zo naar verlangt.
Kerst 2011 is beter dan kerst 2010, veel beter.
Geef een reactie