Zo nu en dan leek ons leven afgelopen week normaal, naar school, werken, eten, drinken slapen.
Weinig tot geen bijwerkingen van de chemo, maar natuurlijk wel die nare gipsbroek en zenuwpijnen.
Afgelopen vrijdag moest Ilse bloedprikken, de eerste keer sinds de nieuwe chemokuren zijn gestart.
Omdat auto en een gipsbroek een gecompliceerde combinatie zijn, gingen pappa en Ilse lopend naar het ziekenhuis.
Nou dat hebben we geweten.
Halverwege de terugreis werden we belaagd door een onvoorstelbaar heftige regenbui.
Nat gips droogt weer, dat weten we nu.
Eind van de middag kregen we de uitslag, Ilse is in aplasie.
Dat hadden we niet verwacht, aplasie koppelen wij aan koorts, ziekenhuisopname, kapotte slijmvliezen en algehele ellende.
Het kan dus ook anders.
Je kan blijkbaar ook in aplasie zijn zonder al die verschrikkingen die Ilse het
afgelopen half jaar veelvuldig heeft moeten doormaken.
Gelukkig maar, als de overige kuren net zo verlopen als de afgelopen kuur, is
het allemaal acceptabel, dat is niet iets waar je als een berg tegenop hoeft te
zien.
Gisteren naar een gezellige verjaardag geweest, en vandaag was het dan eindelijk zover:
Zomerzotheid.
Vanmiddag om 13.30 moesten we ons melden bij een zeilschool in Friesland, tezamen met nog 32 andere kinderen die ziek zijn, of ziek zijn geweest. Ze gaat daar 6 nachten logeren in een kampeerboerderij bij de zeilschool. Nadat we waren aangekomen, hebben we haar spullen naar haar kamer gebracht, kort gesprekje over haar medicijnen, kort gesprekje over haar gipsbroek, en toen begon het feest meteen al.
De gipsbroek blijkt geen enkele belemmering te zijn om te gaan zeilen.
Zitzak in het bootje, even tillen, en zeilen maar, geen enkel probleem.
Ilse gaat een fantastische week krijgen, dat weten we zeker.
Geef een reactie