Gisteren was het de dag van de opname.
Met de ambulance is ze keurig thuis opgehaald, en om 11:00 afgeleverd bij de Tienerafdeling.
Het was een dag van vooral veel wachten.
Rondjes rijden door het ziekenhuis, rondjes rijden buiten het ziekenhuis, zo nu en dan een gesprekje, en aanprikken van haar pac.
Gisteravond hevige (zenuw)pijnaanvallen.
In het ziekenhuis vindt Ilse dat extra vervelend, omdat ze vindt dat ze zich moet inhouden in het ziekenhuis.
De hele dag geen enkel signaal dat ze tegen de operatie opzag. Vannacht goed geslapen gelukkig.
Vanmorgen uitgeslapen, voor zover dat mogelijk is in het ziekenhuis. Om 11:00 uur naar de gipskamer, om het gedeelte waar de operatie zou plaatsvinden (haar onderbeen) vrij te maken van gips.
Om 13:30, met inmiddels al de nodige drugs in de bloedbaan, richting operatiekamer. Rond 14:00 is de operatie gestart. Om 15:30 werden we opgehaald om Ilse te gaan bezoeken in de uitslaapkamer.
Ilse was al wakker, en vertelde dat ze al met de arts (plastisch chirurg van der H.) had gesproken.
Plastisch chirurg van der H. moest meteen weer naar een nieuwe operatie en kon niet op ons wachten.
We moesten het dus doen met het verhaal van Ilse.
Dat was op zich geen probleem, want ze wist alle details, maar ze kon natuurlijk geen antwoord geven op de vragen die na zo’n verhaal komen bovendrijven.
Gelukkig kwam dokter van der H. na ongeveer een uur (een tergend lang uur), onze vragen beantwoorden.
Ook orthopeed B. (ja die was ook weer bij de operatie) is nog even langs geweest.
De arts was, na het verwijderen van de dode huid, wat vetweefsel tegen gekomen dat er niet helemaal gezond uitzag. Dat moest dus ook verwijderd worden.
Het verwijderde vetweefsel is onderzocht, gelukkig geen infectie of bacterie. Uiteindelijk is er, door het verwijderen van de dode huid en onderliggend weefsel, een vrij diepe, schone wond ontstaan.
Orthopeed B. en plastisch chirurg van der H. hebben even getwijfeld of de wond meteen dicht gemaakt kon worden, of dat er nog eerst een andere actie ondernomen moest worden.
Het werd toch eerst een andere actie.
Er is een soort sponsje in de wond geplaatst, aangesloten op een vacuum pomp, oftewel de wondpomp.
Dit voorkomt infectie en versnelt de genezing van de wond.
Aanstaande maandag wordt er gekeken of de wond dicht kan, als dat zo is, dan wordt er met voorrang een operatiekamer geregeld, als de wond nog niet voldoende is genezen, wordt het nog een paar dagen uitgesteld.
Hierdoor krijgen we meer zekerheid dat het genezingsproces niet gaat stagneren, dat is enorm belangrijk in deze fase, dus is het goed.
Het nadeel is dat Ilse volgende week dus weer opnieuw onder narcose moet, en dat er weer een (kleine) operatie moet plaatsvinden.
Verwerken, accepteren, en weer verder, daar wordt je steeds handiger in.
Regelmatig krijgen we een forse klap te verwerken, daarna gaat de sterkste (Ilse, mamma of pappa, dat is telkens weer een verrassing) analyseren, relativeren, bijstellen, filteren en concluderen.
Dan komt er toch weer iets moois uit.
Tot op heden werkt dat goed, de grens is voorlopig nog niet bereikt, sterkernog, er is geen grens.
Voorlopig dus het AMC.
Ons streven voor volgende week:
Voor vrijdag 3 juni ontslag uit het AMC, dan is ze uitgenodigd voor de Dreamnight at Artis, dat willen we niet missen!
Geef een reactie