De afgelopen week is de pijn steeds iets verder afgenomen, kan er weer meer en gevarieerder voedsel gegeten worden, en is de ondersteuning door morfinepleisters met 75% terug gebracht. Ook lukte het weer om visite te ontvangen, en bij vriendinnen op bezoek te gaan. Meer kracht, meer energie. Iedere dag was een mooiere dag, iedere dag was het leuker, iedere dag was het beter.
Tot gisteren…… Gisteren kreeg Ilse plotseling, vanuit het niets, sterke tintelingen aan haar rechter elleboog en haar rechterhand. Geen pijn, geen dof gevoel, geen verminderde kracht, maar wel sterke aanhoudende tintelingen. Dat was dus dezelfde kant waar beknelde zenuwen door een tumor zorgden voor het disfunctioneren van haar arm.
Dan is het net of er iemand met ijskoude handen een ijzeren wurggreep op je keel zet, dan ben je in alle staten, dan raak je in paniek, dan krijg je het benauwd, dan overheerst een overweldigende beklemmende angst.
Onmiddellijk het AMC gebeld, we zouden terug gebeld worden door de dienstdoende oncoloog.
Dat wachten op dat telefoontje was slopend, je loopt rondjes door je huis, je probeert wat te eten, maar het enige dat je wil is dat je telefoon gaat, dat een oncoloog met een goede verklaring komt. 5 kwartier later belde Oncoloog S. een lieve vrouw. Oncoloog S. stelde ons niet gerust, zij wilde dat we even langskwamen, even Ilse zien, even kijken, even praten.
Drie kwartier later in het AMC. Oncoloog S. kwam ons snel opzoeken, vertelde dat ze het niet logisch vond dat een groeiende tumor de tintelingen veroorzaakte gezien de recente bestralingen. Maar wat het wel was kon ze ook niet verklaren, het kon te maken met het herstel, met vocht dat nog in ruime mate aanwezig was rond het bestralingsgebied, met een zenuw die een lichte beschadiging door de bestraling had opgelopen, of toch een groeiende tumor….. Ze vond het niet alarmerend genoeg voor een opname en onmiddellijk verder onderzoek. De volgende dag zou het overgedragen worden aan onze eigen radiotherapeut en eigen oncoloog.
Vanmorgen belde radiotherapeut O. rond 11 uur. Hij vertelde hetzelfde verhaal, het was waarschijnlijk een kleine beschadiging door de bestraling, naweeën van de behandelingen. Hij vertelde daarbij dat je natuurlijk niets kan uitsluiten, maar dat hij het aandurfde om een afwachtende houding aan te nemen.
Het beklemmende gevoel was minder, maar niet weg, je wil zekerheid, garantie, 100 % uitsluiting dat er geen groeiend monster afschuwelijke schade aan het aanrichten is. We moesten er mee proberen te leven, en hopen dat alles vanzelf weer goed zou komen.
Totaal onverwachts belde oncoloog M. een uur later op, onze held, onze eigen oncoloog.
Oncoloog M. was volledig op de hoogte, en vertelde dat hij niet hield van onzekerheden, dat hij niet wilde dat wij zo het weekend in zouden gaan, dat hij zelf ook niet zo het weekend in wilde gaan, dat hij wilde dat als er iets ernstigs aan de hand was, dat we dan op tijd zouden zijn.
Hij had al een spoed-MRI aangevraagd, en vertelde dat we onmiddellijk in de auto moesten springen, en naar het ziekenhuis komen.
Drie kwartier later zaten we weer in het AMC. Een kwartier later kon de MRI al gemaakt worden, dat duurde ongeveer een uur.
Toen we de afdeling afliepen kwamen we oncoloog M. tegen in zijn vrijetijdskleding, onderweg om de uitslagen te gaan beoordelen. Hij vertelde dat hij de scan meteen ging bestuderen en bespreken, en ons vanuit de auto zou bellen met de uitslag, hij was eigenlijk vrij, en moest zijn kinderen van school halen.
Een kwartier later belde oncoloog M. De MRI zag er prachtig uit, de tumor heeft zich terug getrokken, alle zenuwbanen liggen vrij, een mooier resultaat van de bestralingen kan er niet zijn.
Wel ziet hij dat er nog veel vocht zit. Dat is logisch, want de bestraling heeft flink huis gehouden in dat gebied, er is een enorm gevecht geleverd, en dat heeft consequenties. Dat is ook meteen een verklaring van de tintelingen, het is puur het herstel dat dit ongemak veroorzaakt, meer niet.
Totale ontspanning…. Zonder oncoloog M. hadden we ongetwijfeld nog een langdurige onzekere periode voor de boeg gehad.
Oncoloog M. is onze held.

Geef een reactie