Op donderdagavond begon het spektakel, vrijwilliger P. belde bij ons aan. Hij kwam ons gedag zeggen namens de stichting Make a Wish.
We kregen ieder een pakketje tijdschriften voor in het vliegtuig, super attent. De volgende ochtend vroeg stond er een taxi op ons te wachten, soepel en comfortabel werden we naar Schiphol vervoerd.
Op Schiphol stond vrijwilliger T. ons op te wachten.
Vrijwilliger T. loodste ons razendsnel door de bagage-afgifte en de douane heen.
Eenmaal bij de ingang van het vliegtuig hebben we, op verzoek van de stichting, een brief overhandigd aan de crew van het vliegtuig.
Dat hebben we geweten………………………………………….
Vlak nadat we waren opgestegen, werd ons vriendelijk verzocht om onze spullen op te pakken, en ons te verplaatsen naar een klein stukje verderop, businessclass..
Daar stonden 3 enorme stoelen op ons te wachten, elektrisch op alle mogelijke manieren verstelbaar, met massagefuctie!
Op die plekken, met een paar meter beenruimte, werden we verwend met heerlijk eten (we kregen een menukaart), cadeautjes, en een kijkje in de cockpit.
Na een tussenlanding op Sint Maarten kwamen we aan op Curacao, 7874 kilometer van het AMC.
Daar werden we opgewacht door vrijwilligster M.
Vrijwilligster M. was al enkele uren bezig met de voorbereidingen op de luchthaven.
Razendsnel was de rolstoel beschikbaar, en werden we met een sneltreinvaart langs al die arme wachtende mensen geleid.
Na 5 minuten van pasjes gebruiken, gesprekjes voeren en hekjes openen had vrijwilligster M. ons voorbij de douane gekregen.
De priority stickers op de koffers zorgden ervoor dat ze als eerste van de bagageband afrolden.
Bij de uitgang van het vliegveld stonden vrijwilligster P. en vrijwilligster C. ons op te wachten.
Met hun prive auto,s werden we naar ons resort gebracht.
Aan alles was gedacht, de douchestoel stond al achter in de auto.
In de auto werd ons duidelijk dat deze vrijwilligsters volledig op de hoogte waren van onze situatie, dit blog is uitvoerig bestudeerd.
Mooi om mee te maken dat een vrouw die op Curacao woont, weet dat Ilse haar favoriete gerecht ossenhaas is.
In het hotel werd door beide dames alles in het werk gesteld om ons de beste kamer te geven.
We kregen een prachtige kamer, direct aan het strand, 10 meter afstand van het zwembad, 10 meter afstand van de bar.
Dit was ons uitzicht vanuit de kamer:
Het was enorm genieten daar, ondanks dat we iedere keer weer moeilijke keuzes moesten maken.
Nemen we een baco, een screwdriver, of toch maar gewoon een biertje?
Eten we vanavond iets bij het grillrestaurant, de Italiaan, de Japanner, of toch maar iets bij het buffet?
Altijd maar keuzes maken, dat viel niet mee.
Op maandag hebben we ons losgerukt uit de weldadige weelde van het resort, en een auto gehuurd.
2 doelen hadden we die dag, het Christoffelpark en de struisvogelfarm.
Toen bleek wel weer dat voorbereiden en plannen niet onze grootste talenten zijn.
Eindeloos hebben we gezocht om bij het Cristoffelpark te komen.
Een aantal keer hebben we de weg moeten vragen aan de lokale bevolking.
Gelukkig was die altijd uiterst behulpzaam.
Als je ze iets vraagt, stoppen ze onmiddellijk met nietsdoen, zetten hun biertje nog een keer aan hun lippen, en beginnen dan uitvoerig, met veel handgebaren, de weg uit te leggen.
Uiteindelijk bleek de struisvogelfarm op maandag gesloten, en hetCristoffelpark alleen ’s avonds open.
Toch was het leuk, genoeg andere mooie dingen te zien.
Op dinsdag zwemmen met de dolfijnen! Wederom opgehaald door 2 vrijwilligsters, deze keer C. en A.
Op de Dolphin Academy stonden een medewerkster en een vrijwillige fysiotherapeute al op ons te wachten.
Op de Dolphin Academy kregen we een 3 kwartier durende prive sessie met 2 dolfijnen, een geweldige ervaring.
Ilse, maar ook haar ouders hebben echt ontzettend genoten, een bijzondere ervaring die we nooit meer zullen vergeten!
Overal kon Ilse aan meedoen, zelfs zich laten voortrekken door 2 dolfijnen. Alles is op foto en video vastgelegd, dat kregen we ook nog cadeau.
De rest van de dag konden we ons vermaken bij de dolfijnenshow en het Sea-aquarium.
’s Avonds zijn we, op aanraden van vrijwilligster C. nog uit eten geweest bij een heerlijk en gezellig restaurantje, daar hadden ze namelijk heerlijke ossenhaas.
Na nog een dagje genieten van de zon was het weer tijd voor de terugreis. Ook op de terugreis was maximaal comfort en maximale snelheid het motto. Op Schiphol stond vrijwilliger T. ons weer op te wachten met een bos bloemen, een uiterst comfortabele taxi kwam voorrijden.
Monique, Peter, Theo, Marjan, Christa, Paulien, Annemarijke, maar ook de 2 wenshalers van wie we de namen niet meer weten, en ook alle andere mensen die op de achtergrond keihard hebben gewerkt om dit te realiseren, ontzettend bedankt voor deze geweldige onvergetelijke ervaring!!!
Geef een reactie