Bijna de gehele donderdag heeft Ilse geen gevoel meer in haar linkerbeen gehad.
Net op het moment dat we ons daar ernstig zorgen over begonnen te maken, kwam er weer leven in.
Toen kwam het gevoel terug, toen kon het been weer voorzichtig bewogen worden, toen kwam de pijn.
Die vier grote schroeven boven en onder haar knie lieten duidelijk merken dat ze er waren.
Toen was het nog steeds onmogelijk om het been te belasten.
Vrijdagochtend weer een nieuwe poging. De eerste pijnlijke stapjes werden gemaakt.
Extra lastig was dat haar rechterbeen niet sterk genoeg is om haar volledige gewicht op te vangen.
Toch lukte het, toch durfde ze het, Ilse liep weer. Het ging niet makkelijk, het was niet fijn, maar het lukte.
Die ochtend was het oefenen, oefenen, oefenen.
Rond de middag vond de arts het verantwoord om naar huis te gaan. Werd het toch nog een goede vrijdag.
In de loop van de dag nam de pijn toe. Aan het eind van de dag was het nodig om contact met het AMC op te nemen. We hebben gevraagd een fax te sturen naar de apotheek met een recept voor zwaardere pijnmedicatie.
Het lukte even niet om de pijn onder controle te krijgen met de huidige pijnstillers.
Gisteravond alles onder controle.
Vandaag weer een nieuwe dag, wellicht met minder pijn, en een sterker been. Dan kunnen we zo langzamerhand weer een hoofdstukje afsluiten.

Geef een reactie