Afgelopen woensdag hadden we wederom contact met de oncoloog, deze keer onze eigen oncoloog, oncoloog M. Wat ik op dat moment niet wist, was dat er nog meer belangen waren dan het doorgaan van de reis naar Frankrijk en Spanje van Ilse. De 2 dames hadden een feestje georganiseerd op vrijdag 26 mei, voor mijn 50e verjaardag. Achteraf hoorde ik dat ook dit uitvoerig met oncoloog M. was besproken, geen feestje voor mij als Ilse te ziek zou zijn, ondenkbaar. Er werd door oncoloog M. vol ingezet op hele snelle vooruitgang van Ilse haar fysieke toestand, stoppen met deze antibiotica, Ilse kreeg andere antibiotica en prednison.
De volgende dag ging het heel veel beter, ik hoorde weer gezang in de badkamer, Ilse voelde zich echt een heel stuk beter. Ondanks dat Ilse echt gewoon niet kan zingen, waren dat de mooiste klanken die ik in lange tijd had gehoord.
Donderdag was de dag van de ommekeer, de dag van het snelle herstel. Op vrijdag hoorden we Ilse nog nauwelijks hoesten, de meeste klachten waren als sneeuw voor de zon verdwenen.
Vrijdag was de dag dat Ilse ons uit eten nam, voor onze verjaardag alvast, omdat het op onze verjaardagen niet zo goed uit kwam. We hebben heerlijk gegeten bij de Jutter, één van onze favoriete restaurantjes, Ilse was in een veel betere fysieke staat dan enkele dagen ervoor, de prednison en antibiotica hadden hun heilzame taken verricht. Na het nuttigen van onze heerlijke maaltijden en diverse uiterst aangename alcoholische versnaperingen, was ik in de veronderstelling dat we naar huis zouden gaan, rustig op de bank, in slaap vallen bij één of ander onbenullig RTL4 programma.
Echter, na 2 minuten in de auto sloeg Petra af op een klein parkeer terreintje, en parkeerde de auto. Vervolgens werd ik met lichte dwang een zaaltje ingeduwd. Daar zaten heel veel vrienden van ons te wachten op onze binnenkomst. Dat was een enorm emotioneel moment. Allemaal mensen die er waren voor ons de afgelopen jaren, allemaal mensen waar we al heel lang van houden, of de afgelopen jaren heel erg van zijn gaan houden. Ik reageerde op de manier zoals ik altijd reageer in dat soort situaties. Ik stond te janken als een klein kind, overmand door emoties en overmand door 3 duvels.
Het was een prachtig feest, precies zoals ik hoopte dat een feest voor mij zou zijn, bedankt lieve Petra en Ilse, bedankt lieve vrienden dat jullie onderdeel van deze mooie avond wilden zijn. Hier was een hele bijzonder herinnering gemaakt, samen met Ilse!
Op zondag was de run4KiKa. Ilse voelde zich goed genoeg, dus ze kon doen wat ze wilde doen, vrijwilligerswerk. Het was een hele bijzondere ervaring dat daar 160 mensen rondliepen met de naam van onze dochter op hun shirt, echt geweldig, het gebeurde heel vaak dat ik even diep moest ademhalen, dat ik even stiekem een traantje wegpinkte. Maar het allermooiste, met afstand, was dat Ilse er bij was, dat Ilse vol enthousiasme KiKa beren stond te verkopen, dat ze er bij kon zijn, dat ze kon genieten, het was een mooie dag.
Ilse had groen licht om af te reizen naar Frankrijk, ze voelde zich goed genoeg, de reis was verantwoord, het kon doorgaan.
Ik kan mij maar weinig dingen herinneren waar ik blijer van werd dan van dit moment, Ilse uitzwaaien, samen met haar moeder, Thessa en Jacqueline, de moeder van Thessa. Met zijn 4 en zijn ze daar herinneringen aan het maken, prachtige herinneringen, waar ze, wat mij en heel veel andere mensen betreft, nog heel lang met een enorm goed gevoel op terug zullen kijken.
Thessa gaat de berg op met haar blauwe racefiets, Voor het KWF, voor volwassenen met kanker, voor kinderen met kanker, voor Ilse.
Omdat Thessa momenteel heel veel dingen belangrijk vindt in het leven, kwam het voorbereiden op deze slopende rit ergens helemaal onderaan op haar prioriteitenlijst, het lukte gewoon niet om trainingen in haar drukke agenda in te plannen. Thessa gaat dus aanstaande donderdag voor het eerst dit jaar plaatsnemen op haar prachtige blauwe racefiets. Thessa kan dit, Thessa heeft geen trainingen nodig, Thessa heeft een drive om die berg op te komen zoals maar weinigen dat hebben, Thessa doet de Alpe du Adrenaline.
Aanstaande vrijdag komen de dames terug, wellicht gesloopt, maar ongetwijfeld voldaan.
Aanstaande zondag gaat Ilse beginnen aan haar volgende avontuur. Wij hebben er het volste vertrouwen in dat ook dit gaat lukken, dat ze ook hier mooie herinneringen gaat maken. Ilse gaat samen met een andere fantastische vriendin, die ze al kent van heel lang geleden, een weekje naar Mallorca. All inclusive maximaal genieten van zon zee, strand en zwembad. Ilse haalt werkelijk alles uit het leven, Ilse leeft volop het leven, niet te ver vooruit kijken, genieten van de momenten, genieten van het leven als het kan, ieder mooi moment absorberen, trots op ons meisje.
Geef een reactie