Gisteren mocht Ilse naar huis.
Er is vooruitgang geboekt de afgelopen dagen.
De fysiotherapie heeft er voor gezorgd dat ze haar rechterbeen steeds iets meer kan buigen, maar ze is er nog lang niet.
Ook is staan op haar linkerbeen alleen nog maar mogelijk gedurende zeer korte periode.
Lopen op krukken is nog niet aan de orde.
Ze kan wel rechtop zitten in de bank, en vervoerd worden in een normale rolstoel.
Als het goed is, krijgt ze de komende weken intensieve fysiotherapie.
Dan zal de kracht en soepelheid in haar linker been weer terugkomen, waardoor ze zich weer met krukken zal kunnen verplaatsen.
Momenteel kan Ilse dus nog niet zoveel, bovendien is het erg wennen aan de nieuwe situatie, alles moet weer op een andere manier.
Ook is er de angst.
De angst om iets verkeerds te doen, de angst om iets stuk te maken. Het vertrouwen zal groeien naarmate de tijd vordert We moeten dus volop aan de bak de komende tijd.
Handig worden in de verzorging, leren lopen met links, rechts soepeler maken. De beloning op korte termijn zal lopen op krukken zijn.
Dat is een mooi doel om naar toe te werken, niet te ver in de toekomst, haalbaar en realistisch.
Volgende week moet Ilse nog een paar keer terug naar het ziekenhuis.
Ilse krijgt een op maat gemaakte brace, en een op maat gemaakt schoentje voor haar rechtervoet, daar moet nog het e.e.a voor opgemeten worden.
Dat zal jammer genoeg toch nog met de ambulance moeten gebeuren, vervoer per personenauto met 1 ouder erbij is niet mogelijk.
Geduld en doorzettingsvermogen zijn de juiste ingredienten voor de komende weken.
Geef een reactie