Het was een pittige week voor Ilse
Tijdens de paasdagen lukte het niet om van het lekkere eten te genieten, iedere hap deed pijn, en na iedere maaltijd was het flink incasseren. Ook als ze niet at had ze pijn, een altijd aanwezige doordringende pijn, ondanks de maximale pijnmedicatie.
Maar alles ging door, alles moest door. Dinsdag was heftig. Om 8.30 naar het ziekenhuis voor een bestraling, met meteen daarop aansluitend een gesprek met de radiotherapeut om vervolgstappen te bespreken. Vervolgens een 2 uur durende sessie bij afdeling anesthesie om vragenlijstjes in te vullen, bloeddruk en hartslag op te meten, en de operatie te bespreken.
Nog even bloed prikken en naar huis, een uurtje rust, en vervolgens naar school om een toets te herkansen. Direct uit school weer naar het AMC om de 2e bestraling van die dag te ondergaan.
Vlak nadat we weer thuis waren werd Ilse “ontvoerd” door een fantastische vriendin, ze zijn uit eten geweest en naar de bioscoop, toch nog een mooi eind van de dag.
Woensdag naar school en naar het ziekenhuis voor een bestraling.
Vandaag moesten we ons om 11 uur melden in het AMC, afdeling kinderoncologie.
Vandaag een operatie om de Port-a-Cath te plaatsen, het kastje waardoor de chemo toegediend zal gaan worden.
Om 13.00 uur eerst nog even naar afdeling radiologie voor een bestraling, vervolgens naar onze kamer, wachten tot we opgeroepen zouden worden naar de operatiekamer.
Rond 15.00 uur was het zover. De planning was dat de operatie uiterlijk een uur zou duren. Een uur wachten is best lang, ondanks dat je weet dat het geen grote ingreep is, dat het een standaard operatie is. En als het dan langer duurt dan een uur, dan ga je onrustig worden.
Uiteindelijk is de chirurg 2 uur bezig geweest…. Alles was goed, de operatie is gelukt, geen complicaties, wel een beurs gevoel en wondpijn op 2 plekken.
Vanavond om 21.00 uur thuis, het was een zware dag. En morgen…. Morgen een bestraling en verder niets, even een dagje niet naar school, Ilse moet echt bijkomen.
Aanstaande zondag beginnen de chemokuren. Hopelijk gaan de kuren meevallen, hopelijk niet zo ziek, misselijk en beroerd. Dat zijn we namelijk helemaal zat, Ilse is inmiddels zo onvoorstelbaar vaak ziek geweest, dat willen we echt niet meer, dat is niet meer acceptabel.
We gaan er samen met Oncoloog M. voor waken dat de kuren draaglijk zijn en blijven, Ilse is de beslissende factor in hoe ver we gaan.
Ons ultieme doel is humane behandelingen en een lang leven.

Geef een reactie