De Capraroos zijn al weer een paar dagen terug in het land.
We begonnen met een enigszins moeizame start op Schiphol.
Er was duidelijk iets niet helemaal goed gegaan met de communicatie tussen de reisorganisatie en de luchtvaartmaatschappij.
Hierdoor hadden we geen zitplaatsen met extra beenruimte toegewezen gekregen.
Het kostte behoorlijk wat moeite om het personeel te overtuigen van het feit dat extra beenruimte absoluut noodzakelijk was.
Jammer dat het zo moest gaan, maar goed, uiteindelijk is het gelukt.
Op de luchthaven van Lanzarote ging het totaal anders.
Op Schiphol doet het personeel hun werk met de protocollen in hun hand, op Lanzarote doet het personeel hun werk met inlevingsvermogen, begrip en gevoel.
En niet alleen op de luchthaven, maar overal op het eiland.
Niet alleen de temperatuur, maar ook de bevolking hebben wij ervaren als een welkome warme deken.
Die warme deken heeft er voor gezorgd dat we voor het eerst sinds ontzettend lange tijd tot rust hebben kunnen komen.
Een geweldig appartementencomplex met een uitstekend toegankelijk zwembad, heerlijk eten, leuke uitstapjes, mooi weer en een afstand van 3470 kilometer van het AMC hebben er voor gezorgd dat we een fantastische week hebben gehad.
Bij aankomst in het appartement is de brace af gegaan, en sindsdien niet meer aan geweest, een nieuwe fase!
Best spannend, rondlopen bij die natte gladde tegels rond het zwembad zonder bescherming, maar het ging goed.
Alle dingen die we normaal gesproken doen tijdens een vakantie, hebben we ook nu kunnen doen, weliswaar in enkele gevallen op een ietwat aangepaste manier, maar nooit op een geforceerde manier.
Dat aanpassen zal nog wel even duren, maar gaat op termijn volledig verdwijnen, nog steeds en onverminderd zijn we daar volledig van overtuigd. Daar hebben we ook alle reden voor: Orthopeed B. heeft er zoveel vertrouwen in dat hij ons voortaan 1 x per 3 maanden wil zien ipv 1 x per 2 maanden.
2 weken geleden kon Ilse haar been, zonder brace, belasten tot maximaal 17 kilo, vandaag tot 30 kilo.
Vechten om te overleven heeft ze vorig jaar gedaan, dat kan ze op universitair niveau.
Vechten om te kunnen wat anderen kinderen kunnen, blijkt ook een specialiteit van haar te zijn, in haar tempo, volgens haar regels, op haar manier.
De keren dat we probeerden te pushen hadden we ongelijk, toen we probeerden af te remmen, bleek het niet nodig, tot nu toe weet ze het iedere keer beter, beter dan wie dan ook.
Ilse blijft stug doorwerken, net zo lang tot ze alles weer kan, onvermoeibaar en volhardend, daarom gaat het lukken, geen twijfel over mogelijk.
Plannen voor de komende weken:
Komende week naar school en intensief revalideren.
De week daarna op schoolkamp (spannend voor ons allemaal).
De week daarna naar school, controle bij de oncoloog en eind van die week naar Curacao.
Het leven wordt weer leuk!
Geef een reactie