Ok, ze hebben al volop op facebook gestaan, maar ze verdienen natuurlijk ook een plaatsje op het weblog, wat is ze mooi he?
Nog steeds gaat Ilse iedere week iets vooruit.
Iedere week zien we dat Ilse weer iets makkelijker loopt, iets verder loopt, iets sneller loopt.
Iedere week wordt Ilse iets stabieler, iets zekerder, iets sterker.
Om die continuiteit erin te houden, moet Ilse werken, kei- en keihard werken. Ook moeten haar ouders continu alert zijn op binnenkomende signalen, en inspelen op veranderende situaties.
Dat inspelen op veranderende situaties heeft er voor gezorgd dat Ilse vorige week vertrokken is bij het revalidatiecentrum, en begonnen is bij een sportschool.
Een sportschool met gedreven, betrokken, gespecialiseerde fysiotherapeuten, die vanaf de eerste dag duidelijk hebben aangegeven dat zij deze uitdagende klus willen en kunnen gaan klaren.
Deze switch heeft behoorlijke impact op het leven van Ilse.
Van 2×30 minuten per week naar 4 x een uur per week.
4 uur per week pijn lijden en keihard werken.
Ilse weet dat het noodzakelijk is, dat dit de juiste weg is, dat op deze manier het doel bereikt wordt.
Geen wanklanken, alleen maar gedrevenheid en inzet.
Die gedrevenheid en inzet hebben haar gebracht waar ze nu is, volop in het leven, goede prestaties op school, en behoorlijke mobiliteit. Die verbeterende mobiliteit is duidelijk zichtbaar.
Regelmatig gaat Ilse zonder krukken naar school, als de afstanden niet al te groot zijn, blijven de krukken thuis. Iedere keer als Ilse de deur uit stapt zonder krukken, zijn haar ouders trots en blij.
Dat trots zijn gaat nooit meer weg, dat blijft altijd.
Net als de angst tijdens de controles, dat zal ook altijd blijven.
Vandaag was het weer een angstdag, oncologische controle middels een longfoto, en orthopedische controle middels een scan van haar been.
Glimlachend vertelde oncoloog M. al voordat we zijn kamer binnenliepen dat de longfoto er prima uitzag.
Het spannendste deel zat er weer op.
Ilse hoefde niet te vertellen hoe het met haar ging, hij kon duidelijk zien dat het goed ging.
Oncoloog M. vind Ilse stoer. Wij vinden oncoloog M. stoer. Oncoloog M. wil ons pas over 10 weken terugzien.
Vlak na het gesprek met oncoloog M. kwam orthopeed B. ons opzoeken.
De man die ons de allereerste dag, verscheurd van angst en onzekerheid, geschokt door de extreme onheilstijding, opving in het AMC, ons heeft voorbereid op de operatie, en Ilse tot op de dag van vandaag nog begeleidt.
Orthopeed B. heeft bij ons krediet tot de maan en terug.
De scan van het been werd uitvoerig bestudeerd.
De bekende tevreden glimlach van orthopeed B. verscheen al vrij snel op zijn gezicht.
Er is nog nauwelijks verschil te zien tussen eigen bot, het verplaatste kuitbeen, en donorbot.
Alles is volledig in elkaar vergroeid, een beter resultaat onder deze omstandigheden is niet mogelijk.
En natuurlijk het belangrijkste, geen kwaadaardige cellen te bekennen.
Het is duidelijk, Ilse doet het allemaal niet voor niks, het komt allemaal helemaal goed met onze kanjer.
Zomer 2013 wordt een zomer van minder zorgen, betere mobiliteit meer geluk, meer genieten, meer plezier.
Geef een reactie