Op woensdag 24 februari hebben wij een foto van Ilse haar schouder laten maken in het AMC.
Ze had al een paar weken last, en de fysiotherapeut vond dat we, voor onze eigen gemoedsrust, een foto moesten laten maken.
Op de foto was een kleine irritatie aan het schouderblad zichtbaar, dat was een goede verklaring voor de klachten.
Enkele dagen later gingen we gerustgesteld op vakantie.
Vanaf de eerste dag van de vakantie ging het al niet goed, op zondag waren de klachten al zo erg dat we het plaatselijke ziekenhuis bezocht hebben met het verzoek om zwaardere pijnmedicatie.
De zwaardere medicatie hielp niet, de klachten werden zelfs heviger. De donderdag erna, na een paar verschrikkelijke dagen met heel veel pijn en zo nu en dan een goed moment, weer naar het ziekenhuis in Fuerte Ventura.
Het enige dat ze konden doen was een injectie met extra pijnmedicatie geven. Ook dat hielp niet.
De resterende dagen heeft Ilse zich met extreem veel pijn door de dagen heen geworsteld.
Vandaag, de eerste dag na onze vakantie, een mail gestuurd met de klachten naar Orthopeed B.
Twee uur later belde hij op, we moesten onmiddellijk komen om een MRI te laten maken.
Je maag trekt samen op dat moment…Na gevoelsmatig een paar dagen wachten, kreeg Ilse om 15.00 uur een MRI.
Na ongeveer een uur kregen we te horen dat we naar Oncoloog M. konden gaan voor de uitslag.
Oncoloog M…………. Met een enorme knoop in ons maag hebben we zitten wachten tot hij naar ons toe kwam. Oncoloog M. was niet alleen, hij was samen met Orthopeed B. Beiden keken zorgelijk.
Het zit niet goed, er zijn uitzaaiingen zichtbaar op de 6e en 7e wervel, ergens vlak onder de hals….. Dit is verschrikkelijk nieuws!
We zijn compleet lamgeslagen, we zijn kapot, we zijn intens verdrietig, dit is het allerergste bericht dat we konden krijgen.
Het heeft even geduurd voordat we weer informatie tot ons konden nemen, we moesten ons herpakken, we moesten scherp en alert worden. Uiteindelijk lukte dat weer, het moest!
De eerste stappen die we moeten nemen zijn bekend. De druk moet zo snel mogelijk weg gehaald worden voordat er definitieve schade is aangericht.
De neuroloog moest er bij komen, en snel. De neuroloog constateerde dat er een minimaal verschil is op prikkels tussen de linker en de rechterarm. Dat is goed nieuws. Dat betekende dat het voldoende was om vanavond te starten met dexamethason om de druk weg te halen, en morgen de vervolgstappen opstarten.
Er is haast, maar geen acute haast.
Morgen gaat het gevecht tegen de tumor van start, morgen de eerste bestraling. Bestraling was het wondermiddel vorige keer, de bestralingen sloegen toen enorm snel aan. We gaan er vanuit dat dit deze keer ook weer gaat lukken, waarschijnlijk 10 bestralingen. Zodra de tumor onder controle is, gaat er onderzocht worden of er elders in haar lichaam nog uitzaaiingen zijn, dat zal wellicht eind deze week zijn. Zodra we daar meer over weten, zal het vervolgtraject starten.
Wat dat gaat worden is nog onzeker, daar moeten we samen over na gaan denken, en samen beslissingen over nemen.
Ilse vind het leuk als ze een berichtje krijgt, en bezoek is ze ook dol op, wel graag even met één van de ouders afstemmen.
Waarschijnlijk is Ilse aan het eind van de week weer thuis.
Binnenkort meer.

Geef een reactie