Ruim 2,5 jaar geleden stond bijna dezelfde foto op dit weblog, op 19 maart 2012 om precies te zijn. Op dat moment waren we ervan overtuigd dat dit het definitieve afscheid was van een gruwelijke periode. Het protocol was gevolgd, Ilse was schoon, Ilse was klaar.
Het vertrouwen was groot, Ilse werd iedere maand sterker, we waren er van overtuigd dat we het hoofdstuk kanker definitief achter ons hadden gelaten.
Tot ons grote verbazing en vooral grote verdriet sloeg het gruwelijke monster 1,5 jaar later weer genadeloos toe.
Vanaf 7 oktober 2013 heeft Ilse opnieuw een vreselijke strijd moeten strijden. 3 maanden geleden zijn we op een punt aangekomen dat we, samen met oncoloog M. de balans op konden maken.
Dat was het moment waarop we niet meer 24 uur per dag in spanning hoefden te zijn, het moment waarop het leek dat we weer controle hadden, dat het ergste gevaar geweken was, dat we heel af en toe andere zaken dan vechten tegen kanker in ons leven toe konden laten.
Op dat moment stelde Ilse voor aan oncoloog M. om de port a cath te laten verwijderen. Dat was best wel een scherpe voorzet. Oncoloog M. is van mening dat je altijd iets moet hebben om naar uit te kijken, dat je moet proberen progressie te behouden, vooruit moet kijken, altijd moet zoeken naar verbeteringen. Onder de voorwaarde dat de grote controle in november goed moest zijn, ging oncoloog M. akkoord. Gelukkig helpt oncoloog M. mee om positieve doelen te realiseren.
Vandaag was dus het moment aangebroken dat we de volgende stap konden maken, de PAC ging eruit. Om 08.15 melden bij de dagopname. De zaal lag vol met kinderen waarbij de PAC werd verwijderd. Allemaal kinderen die de volgende stap gaan maken.
Ouders van kinderen die de volgende stap gaan maken zijn in het algemeen blij en opgelucht. Er hing een blije opgeluchte stemming op de zaal. Om 09.30 naar de operatiezaal, om 09.35 onder narcose. De operatie duurde korter dan voorzien, na 35 minuten werd Ilse de uitslaapzaal opgereden. 10 minuten later wakker.
Op dat moment zagen we weer die verbeten blik, die drang om haar landelijke titel “snelst naar huis na een operatie” nog scherper te stellen.
In sneltreinvaart werd het riedeltje lopen, drinken, eten en naar de wc gedisciplineerd afgewerkt.
Vragen als “heb je pijn,” “ben je misselijk”, “ben je moe”, werden met een resoluut “nee” beantwoord. Een uur nadat Ilse ontwaakte uit narcose zaten we in de auto, onderweg naar McDonald’s. De kipnuggets zitten er alweer in, het gaat goed met Ilse, Ilse heeft tot nu toe alle gestelde doelen gerealiseerd, hoe onwerkelijk ze ook leken.
Groeiend vertrouwen!


Geef een reactie