Dinsdagmiddag ging de laatste chemokuur van start.
In het begin van de avond waren de eerste negatieve effecten al prominent aanwezig.
In de loop van de avond werd het erger en erger.
De nacht bestond uit spugen, spugen, spugen.
Na een eindeloos durende nacht brak de ochtend aan, de ochtend waarop Ilse zou vertrekken.
Eerst waren er nog gesprekken met het pijnteam, de fysiotherapeute, de zaalarts en orthopeed B.
Ilse maakte het allemaal maar half mee.
Doodziek en diep ongelukkig lag dat kleine meisje daar in dat grote bed.
Om 12:00 uur kwam er een groep verpleegsters rond Ilse haar bed staan.
Mooie woorden over Ilse haar karakter, en een leuk cadeautje.
Hierna het laatste shotje chemo, de maximale dosis misselijkheids- remmend
medicijn, afkoppelen en de auto in, spuugbakje paraat.
De straat inrijdend werden we geconfronteerd met de zoveelste lieve actie van de buren en familie:
Ilse kon er niet van genieten, pappa wel.
Eenmaal binnen moesten we ons een weg banen door de stapel met kaartjes, op
de tafel stonden prachtige bloemen van de opa’s en oma’s.
Het huis stijgt bijna op van de heliumballonnen.
De enveloppen met kaartjes worden later open gemaakt.
Gisteren de rest van de dag ziek geweest.
Gisteravond was er onvoldoende energie en kracht om naar haar eigen bed te gaan, weer slapen in de woonkamer.
Vannacht was net zo’n drama als de nacht ervoor.
De hele nacht spugen, spugen terwijl er niets meer in je maag zit.
Ook vanmorgen geen verbetering, onverminderd ziek, die laatste kuur heeft haar nog ongelofelijk te grazen genomen, alsof er nog even een onvergetelijke indruk achtergelaten moet worden.
Ondanks dat Ilse vandaag dus jarig is, en ondanks dat ze haar laatste kuur achter de rug heeft, valt er vandaag absoluut niets te vieren.
Maar dat feestje gaat er echt wel komen. Als Ilse weer wat sterker is, als Ilse niet meer ziek is.
Dat zal niet zo lang meer duren.
Geef een reactie