Afgelopen zondag en maandag zat Ilse op het dieptepunt van de aplasie. Dat was merkbaar aan behoorlijke vermoeidheid, en een nacht een slaapmarathon van ruim 15 uur.
Dinsdag leek het iets beter te worden, maar nog steeds erg vermoeid.
Gisteren bloed prikken, Ilse zit nog steeds volop in aplasie, het niveau van haar
rode bloedcellen zit precies tegen de grens van een bloedtransfusie.
Dat verklaart de vermoeidheid, de rode bloedcellen transporteren zuurstof door
je lichaam, minder rode bloedcellen, minder zuurstof.
Vandaag is het gelukt om voor de middag wakker te worden.
De energie is weer langzaam aan het terugkeren.
Dit was de allerlaatste chemo-dip, deze ellende komt nooit meer terug.
We zijn er nog lang niet, maar het wegvallen van deze enorme last, geeft in alle opzichten een positieve boost.
De bijwerkingen van het soort chemokuren dat Ilse heeft moeten ondergaan, waren ronduit verschrikkelijk.
De eerste serie van 6 chemokuren was letterlijk hel op aarde, van 1e kerstdag 2010 tot eind april hebben we voortdurend in angst geleefd voor de angstaanjagende bijwerkingen.
Doodziek, bloedtransfusies, 5 plotselinge opnames door zware koortsaanvallen, voortdurend controle van het hart en de nieren.
De 2e serie kuren zou beter zijn.
Dat klopt, minder heftig, maar het waren er wel 8.
8 kuren die stuk voor stuk een zware beproeving waren, 8 keer bijna 2 van de 3 weken ziek, 8 keer diep in aplasie. Dat is allemaal voorbij, definitief, voorgoed.
Vanaf nu volgt Ilse een schuin omhoog lopende lijn, een lijn die niet meer, gehinderd door chemokuren, op sommige momenten naar beneden zakt, maar een lijn die gestaag blijft stijgen, af en toe stijgt hij wat langzamer, maar altijd zal hij stijgen.
Morgen een MRI scan, en maandag een gesprek met de oncoloog.
Binnenkort meer over het vervolgtraject.
Geef een reactie