Afgelopen maandag is Ilse weer opgenomen.
De eerste 1 daagse kuur, weer een andere samenstelling, wellicht dus ook andere bijwerkingen.
Maandag was er nog niet veel van bijwerkingen te merken, dinsdag wel. Dinsdag was Ilse doodmoe, echt een vervelende dag.
Op dinsdag moest er namelijk ook een echo van haar PAC, en een longfoto gemaakt worden.
Heen en weer rijden in haar bed door het ziekenhuis dus, vragen beantwoorden, verplaatst worden van het ene naar het andere bed, daar had ze echt geen zin in.
Vlak voordat we weg gingen kwamen fysiotherapeute W, en Orthopeed B. nog even langs.
Ze kunnen zien dat Ilse goed aan het oefenen is.
Over 3 weken, direct na haar chemokuur, nog even een foto, en dan gaat die helse gipsbroek uit.
2 uur later dan we hoopten, om 14:30 kwam dan eindelijk de ambulance, Ilse kon naar huis.
Sinds Ilse thuis is, is ze af en toe misselijk, en heel vaak moe, intens moe.
Als het net zo gaat als vorige keer, en dat hopen we, dan heeft ze nog 2 mooie
weken voor de boeg.
Inmiddels begint Ilse serieus te balen.
Balen dat ze al 65 dagen onafgebroken op haar rug ligt.
Balen dat ze al 65 dagen door een rietje moet drinken.
Balen dat ze inmiddels overal spierpijn krijgt.
Balen dat ze al 65 dagen bij werkelijk alles totaal afhankelijk is van anderen.
Balen dat ze al 65 keer in haar buik heeft moeten prikken.
Balen dat ze dit alles nog 19 dagen moet volhouden.
Balen dat de zenuwpijnen weliswaar aan het afnemen zijn, maar nog steeds aanwezig.
Balen dat ze iedere dag grote hoeveelheden medicijnen moet innemen.
Balen dat de effecten van de chemokuren best wel heftig zijn, ondanks dat het niet te vergelijken is met de eerste kuren.
Best veel balen dus.
Hoog tijd voor de volgende fase.
De fase zonder gips, de fase van herwonnen mobiliteit, de fase van revalideren, sterker worden, mobieler worden, zelfstandiger worden.
Daar kijken we ontzettend naar uit.
Geef een reactie