De eerste kuur van de serie preventieve kuren zit erop, Ilse is weer lekker thuis.
De eerste dag is de helft van de hechtingen verwijderd (om en om), en de kuur gestart.
Echt ziek is Ilse niet geweest, 1 keer een klein beetje misselijk, en dag 2 en 3
moe, behoorlijk moe.
Ook had Ilse verminderde eetlust.
A1 met al niet echt vervelend, en een dagje korter dan ze gewend is.
Iedere patient op afdeling oncologie krijgt altijd 2 vaste verpleegsters toegewezen, die gedurende de gehele behandelperiode verantwoordelijk zijn voor die persoon.
Ilse heeft verpleegster I. en verpleegster M.
2 geweldige mensen. Deze week had verpleegster I. dienst. Verpleegster I. is superlief, een beetje gek, en zeer bekwaam. Verpleegster I. gaat ook mee op vakantie met Ilse.
Zij is voor ons een belangrijke reden dat we toch enigszins met een gerust hart Ilse in Friesland op de boot zetten.
Vandaag heeft orthopeed B. weer naar de wond gekeken.
Helemaal goed, de overige hechtingen zijn nu ook verwijderd, dat hoofdstuk is
nu afgesloten.
Het pijnteam heeft de medicatie weer aangepast.
Meer van hetzelfde.
Het lijkt erop dat hierdoor de pijnaanvallen iets zijn afgenomen in frequentie, maar de situatie is nog steeds verre van ideaal.
Mamma haar collega’s en managers hebben de afgelopen week een fantastisch gebaar gemaakt.
We mogen een auto huren waar Ilse comfortabel mee vervoerd kan worden,
om daarmee naar een recreatieve bestemming naar keuze te rijden.
Geweldig hoe er aan ons gedacht wordt, Telegraaf bedankt!
Vandaag dus lekker naar huis.
De komende week gaat weer spannend worden.
De komende week gaan we de gevolgen van deze chemokuur ervaren.
We hopen dat het deze keer allemaal lang niet zo heftig zal worden als de vorige keren.
Maar we blijven ons beseffen dat ook deze kuur een stevige jongen is.
Weliswaar 3 stores i.p.v. 4, maar nog steeds een serieuze chemokuur.
Sven:
Dat beeld van jou, fietsend op een driewielertje op de gang van F8 noord, gevolgd door je infuuspaal en opa.
Dat beeld van jou, die enthousiaste blik op je jonge gezichtje.
Dat beeld van jou, toen nog geen 3 jaar, volop vechtend voor je leven, dat vergeten we nooit meer.
Eergisteren was je klaar met vechten, toen wilde je niet meer, toen kon je niet meer.
Robert, Veronique en Jesse, heel veel sterkte met het verwerken van dit enorme verlies.
Geef een reactie